Anja: “Mijn noodknop lag boven… en ik lag beneden op de grond”.

Via de thuiszorg had ik al een noodknop. En laat ik maar meteen eerlijk zijn: die lag meestal gewoon op mijn nachtkastje. Ik droeg hem bijna nooit. Achteraf kreeg ik daar enorm veel spijt van.

Een tijdje geleden liep ik de trap af toen het misging. Op de laatste trede maakte ik een misstap en voor ik het wist lag ik onderaan de trap. Ik voelde meteen dat het niet goed zat. Mijn knie deed ontzettend pijn en bewegen lukte bijna niet meer.

Ik woon alleen, dus er was ook niemand in huis om even te helpen.

Mijn noodknop? Die lag boven op mijn nachtkastje. Buiten bereik.

Na ongeveer twee uur ging de telefoon. Natuurlijk wil je opnemen, maar ik kon geen kant op. Twintig minuten later ging de telefoon weer. Daarna mijn mobiel. Ook die kon ik niet pakken. Op zo’n moment voel je je echt machteloos.

Ongeveer een half uur later stond ineens mijn zoon voor de deur.

Wat bleek? Truus-Belt had doorgekregen dat ik de telefoontjes niet opnam en stuurde direct een melding naar mijn zoon met het verzoek om even te controleren of alles goed ging. En gelukkig deed hij dat meteen.

Ik was zó blij dat er hulp kwam.