“Ik dacht echt: dit is een grap”. Ilja deed mee aan de pilot van Truus-Belt.

Ik werd gevraagd om mee te doen aan de pilot van Truus-Belt. Ik kende één van de jongens achter het concept en hij vroeg of ik mijn eerlijke verhaal wilde delen. Dus… dan krijg je ook echt het eerlijke verhaal 😉

Klaasjan belde me op met: “We hebben een idee. Denk je dat dit iets voor je vader kan zijn? Wil je meedenken?”
Toen hij begon te vertellen, had ik eigenlijk direct een situatie in mijn hoofd waarbij ik dacht: wow… toen hadden we dit moeten hebben voor mijn vader.

Natuurlijk had ik ook vragen. Werkte het makkelijk? Gingen mensen dit echt gebruiken? En hoe zat het met privacy? Maar juist daarom was die pilot er: niet alleen iets bedenken, maar vooral kijken hoe het in het echte leven werkte.

Ik moest eerlijk gezegd echt lachen om de naam. Ik dacht: dit is een grap! Truus-Belt klonk nou niet bepaald als een hip techmerk ofzo. Maar de uitleg daarachter maakte het juist sterk. Ze zeiden: “Onze doelgroep zijn ouderen. We kunnen wel een catchy Engelse naam bedenken, maar dan begrijpt straks niemand wat het is (en ouderen al helemaal niet). Gewoon lekker simpel houden.”

En eerlijk? Daar zat wat in.

Tijdens de pilot merkten we hoe belangrijk juist die kleine details waren. Wanneer voelde iets prettig? Wanneer werd het teveel? Hoe zorgde je ervoor dat iemand zich veilig voelde zonder het idee te krijgen dat hij gecontroleerd werd? Mijn eigen vader was daarin een hele goede “graadmeter”.

Wat mij aansprak, was dat het niet voelde als een typisch alarmsysteem of een ‘zorgding’. Het gaf rust. Niet alleen voor degene die thuis woonde, maar ook voor de mensen eromheen.

Wat ik daarnaast mooi vond: ik mocht ook meedenken over de prijs. We vonden allemaal dat dit betaalbaar moest blijven voor zoveel mogelijk mensen. Bij deze vorm van basisveiligheid mochten kosten eigenlijk geen drempel zijn.

Ik was en ben fan. #TruusBeltRules